सुंदर ते ध्यान उभे विटेवरी ।
कर कटेवरी ठेवून या ॥१॥

तुळशी हार गळा कासे पितांबर ।
आवडे निरंतर हेचि ध्यान ॥२॥

मकर कुंडले तळपती श्रवणी ।
कंठी कौस्तुभमणी विराजीत ॥३॥

तुका म्हणे माझे हेचि सर्व सुख ।
पाहीन श्रीमुख आवडीने ॥४॥

 

॥ श्री ज्ञानदेव हरिपाठ ॥

१.  देवाचिये द्वारीं उभा क्षणभरी ।
तेणें मुक्ति चारी साधियेल्या ॥१॥

हरि मुखें म्हणा हरि मुखें म्हणा।
पुंण्याची गणना कोण् करी ॥२॥

असोनि संसारीं जिव्हे वेगु करी ।
वेदशास्त्र उभारी बाह्या सदा ॥३॥

ज्ञानदेव म्हणे व्यासाचिया खुणा ।
द्वारकेचा राणा पांडवांघरीं ॥४॥

 

२.  चहूं वेदीं जाण साहीशास्त्रीं कारण ।
अठराही पुराणें हरिसी गाती ॥१॥

मंथुनी नवनीता तैसें घे अनंता ।
वायां व्यर्थ कथा सांडी मार्गु ॥२॥

एक हरि आत्मा जीवशिव सम ।
वायां तू दुर्गमा न घाली मन ॥३॥

ज्ञानदेवा पाठ हरि हा वैकुंठ ।
भरला घनदाट हरि दिसे ॥४॥

 

३.  त्रिगुण असार निर्गुण हें सार ।
सारासार विचार हरिपाठ ॥१॥

सगुण निर्गुण गुणाचें अगुण ।
हरिवीणें मन व्यर्थ जाय ॥२॥

अव्यक्त निराकार नाहीं ज्या आकार ।
जेथुनि चराचर हरिसी भजें ॥३॥

ज्ञानदेवा ध्यानीं रामकृष्ण मनीं ।
अनंत जन्मांनी पुण्य होय ॥४॥

 

४.  भावेंवीण भक्ति भक्तिविण मुक्ति ।
बळेंवीण् शक्ति बोलु नये ॥१॥

कैसेनि दैवत प्रसन्न त्वरित ।
उगा राहें निवांत शिणसी वायां ॥२॥

सायासें करिसी प्रपंच दिननिशीं ।
हरिसी न भजसी कवण्या गुणें ॥३॥

ज्ञानदेव म्हणें हरिजप करणें ।
तुटेल धरणें प्रपंचाचें ॥४॥

 

५.   योगयागविधि येणें नोहे सिद्धी ।
वायांचि उपाधि दंभ धर्म ॥१॥

भावेंविण देव न कळे नि:संदेह ।
गुरुविण अनुभव कैसा कळे ॥२॥

तपेंवीण दैवत दिधल्याविण प्राप्त ।
गुजेंविण हित कोण सांगे ॥३॥

ज्ञानदेव सांगे दृष्टांताची मात ।
साधूचे संगती तरणोपाय ॥४॥

 

६.   साधुबोध झाला तो नुरोनियां ठेला ।
ठायींच मुराला अनुभवें ॥१॥

कापुराची वाती उजळली ज्योति ।
ठायींच समाप्ति झाली जैसी ॥२॥

मोक्षरेखे आला भाग्यें विनटला ।
साधूंचा अंकिला हरिभक्त ॥३॥

ज्ञानदेवा गोडी संगति सज्जनीं ।
हरि दिसे जनीं वनी आत्मतत्वीं ॥४॥

 

७.  पर्वताप्रमाणे पातक करणें ।
वज्रलेप होणें अभक्तासी ॥१॥

नाहीं ज्यांसी भक्ति ते पतित अभक्त ।
हरिसी न भजत दैवहत ॥२॥

अनंत वाचाळ बरळती बरळ ।
त्यां कैंचा दयाळ पावे हरि ॥३॥

ज्ञानदेवा प्रमाण आत्मा हा निधान ।
सर्वांघटीं पूर्ण एक नांदे ॥४॥

 

८.   संतांचे संगतीं मनोमार्ग गति ।
आकळावा श्रीपति येणें पंथें ॥१॥

रामकृष्ण वाचा भाव हा जीवाचा ।
आत्मा जो शिवाचा राम जप ॥२॥

एकतत्व नाम साधिती साधन ।
द्वैताचें बंधन न बाधिजे ॥३॥

नामामृत गोडी वैष्णवां लाधली ।
योगियां साधली जीवनकळा ॥४॥

सत्वर उच्चार प्रल्हादीं बिंबला ।
उद्धवा लाधला कृष्णदाता ॥५॥

ज्ञानदेव म्हणे नाम हें सुलभ ।
सर्वत्र दुर्लभ विरळा जाणे ॥६॥

 

९.   विष्णुविण जप व्यर्थ त्याचें ज्ञान ।
रामकृष्णीं मन नाहीं ज्याचें ॥१॥

उपजोनी करंटा नेणें अद्वय वाटा ।
रामकृष्णीं पैठा कैसेनी होय ॥२॥

द्वैताची झाडणी गुरुविण ज्ञान ।
तया कैचें कीर्तन घडे नामीं ॥३॥

ज्ञानदेव म्हणे सगुण हें ध्यान ।
नामपाठ मौन प्रपंचाचे ॥४॥

भजन : रामकृष्णाहरी । जय जय रामकृष्णाहरी ।।

१०.   त्रिवेणीसंगमीं नाना तीर्थे भ्रमी ।
चित्त नाहीं नामीं तरी तें व्यर्थ ॥१॥

नामासी विन्मुख तो नर पापिया ।
हरिवीण धांवया न पावे कोणी ॥२॥

पुराणप्रसिद्ध बोलिले वाल्मीक ।
नामें तीन्ही लोक उद्धरती ॥३॥

ज्ञानदेव म्हणे नाम जपा हरीचें ।
परंपरा त्याचें कुळ शुद्ध ॥४॥

 

११.   हरि उच्चारणीं अनंत पापराशी ।
जातील लयासी क्षणमात्रे ॥१॥

तृण अग्निमेळें समरस झालें ।
तैसें नामें केलें जपतां हरि ॥२॥

हरि उच्चारण मंत्र पै अगाध ।
पळे भूतबाधा भेणे तेथें ॥३॥

ज्ञानदेव म्हणे हरि माझा समर्थ ।
न करवे अर्थ उपनिषदां ॥४॥

 

१२.  तीर्थ व्रत नेम भावेंविण सिद्धि ।
वायांचि उपाधि करिसी जनां ॥१॥

भावबळें आकळे येऱ्हवीं नाकळे ।
करतळीं आंवळे तैसा हरि ॥२॥

पारियाचा रवा घेतां भूमिवरी ।
यत्न परोपरी साधन तैसें ॥३॥

ज्ञानदेव म्हणे निवृत्ति निर्गुण ।
दिधलें संपूर्ण माझे हातीं ॥४॥

 

१३.  समाधि हरिची सम सुखेंवीण ।
न साधेल जाण द्वैतबुद्धि ॥१॥

बुद्धीचें वैभव अन्य नाहीं दुजें ।
एका केशवराजें सकळ सिद्धि ॥२॥

ऋद्धि सिद्धि निधी अवघीच उपाधि ।
जंव त्या परमानंदीं मन नाहीं ॥३॥

ज्ञानदेवी रम्य रमलें समाधान ।
हरिचें चिंतन सर्वकाळ ॥४॥

 

१४.  नित्य सत्य मित हरिपाठ ज्यासी ।
कळीकाळ त्यासी न पाहे दृष्टी ॥१॥

रामकृष्ण उच्चार अनंतराशी तप ।
पापाचे कळप पळती पुढें ॥२॥

हरि हरि हरि मंत्र हा शिवाचा ।
म्हणती जे वाचा तयां मोक्ष ॥३॥

ज्ञानदेवा पाठ नारायण नाम ।
पाविजे उत्तम निजस्थान ॥४॥

 

१५.  एक नाम हरि द्वैतनाम दुरी ।
अद्वैत कुसरी विरळा जाणें ॥१॥

समबुद्धि घेतां समान श्रीहरि ।
शमदमांवरी हरि झाला ॥२॥

सर्वांघटीं राम देहांदेहीं एक ।
सूर्य प्रकाशक सहस्ररश्मी ॥३॥

ज्ञानदेवा चित्तीं हरिपाठ नेमा ।
मागिलिया जन्मा मुक्त झालों ॥४||

 

१६.   हरिनाम जपे तो नर दुर्लभ ।
वाचेसी सुलभ रामकृष्ण ॥१॥

राम कृष्ण नामीं उन्मनी साधली ।
तयासी लाधली सकळ सिद्धी ॥२॥

सिद्धि बुद्धि धर्म हरिपाठीं आले ।
प्रपंची निवाले साधुसंगे ॥३॥

ज्ञानदेवा नाम रामकृष्ण ठसा ।
येणें दशदिशा आत्माराम ॥४॥

 

१७.  हरिपाठकीर्ति मुखें जरी गाय ।
पवित्रचि होय देह त्याचा ॥१॥

तपाचे सामर्थ्ये तपिन्नला अमूप ।
चिरंजीव कल्पकोटि वैकुंठीं नांदे ॥२॥

मातृपितृभ्राता सगोत्र अपार ।
चतुर्भुज नर हो‌ऊनि ठेले ॥३॥

ज्ञान गूढ गम्य ज्ञानदेवा लाधलें ।
निवृत्तीनें दिधले माझे हातीं ॥४॥

 

१८.  हरिवंशपुराण हरिनाम संकीर्तन ।
हरिविण सौजन्य नेणें कांहीं ॥१॥

त्या नरा लाधलें वैकुंठ जोडलें ।
सकळ घडलें तीर्थाटन ॥२॥

मनोमार्गें गेला तो तेथे मुकला ।
हरिपाठीं स्थिरावला तोचि धन्य ॥३॥

ज्ञानदेवा गोडी हरिनामाची जोडी ।
रामकृष्णीं आवडि सर्वकाळ ॥४॥

 

भजन : विठोबा रखुमाई । जय जय विठोबा रखुमाई ।।

 

१९.  नामसंकीर्तन वैष्णवांची जोडी ।
पापे अनंत कोटी गेली त्यांची ॥१॥

अनंत जन्मांचे तप एक नाम ।
सुगम हरिपाठ ॥२॥

योग याग क्रिया धर्माधर्म माया ।
गेले ते विलया हरिपाठीं ॥३॥

ज्ञानदेवी यज्ञ याग क्रिया धर्म ।
हरिविण नेम नाहीं दुजा ॥४॥

 

२०.  वेदशास्त्रपुराण श्रुतिचे वचन ।
एक नारायण सार जप ॥१॥

जप तप कर्म हरिविण धर्म ।
वा‌उगाचि श्रम व्यर्थ जाय ॥२॥

हरिपाठीं गेले ते निवांतचि ठेले ।
भ्रमर गुंतले सुमनकळिके ॥३॥

ज्ञानदेवी मंत्र हरिनामाचे शस्त्र ।
यमें कुळगोत्र वर्जियेले ॥४||

 

२१.   काळ वेळ नाम उच्चारितां नाही ।
दोन्ही पक्ष पाहीं उद्धरती ॥१॥

रामकृष्ण नाम सर्व दोषां हरण ।
जडजीवां तारण हरि एक ॥२॥

हरिनाम सार जिव्हा या नामाची ।
उपमा त्या देवाची कोण वानी ॥३॥

ज्ञानदेवा सांग झाला हरिपाठ ।
पूर्वजां वैकुंठ-मार्ग सोपा ॥४॥

 

२२.   नित्यनेम नामीं ते प्राणी दुर्लभ ।
लक्ष्मीवल्लभ तयां जवळी ॥१॥

नारायण हरि नारायण हरि ।
भुक्ति मुक्ति चारी घरीं त्यांच्या ॥२॥

हरिविण जन्म तो नरकचि पैं जाणा ।
यमाचा पाहुणा प्राणि होय ॥३॥

ज्ञानदेव पुसे निवृत्तीसी चाड ।
गगनाहुनि वाड नाम आहे ॥४॥

 

२३.   सात पांच तीन दशकांचा मेळा ।
एक तत्त्वीं कळा दावी हरि ॥१॥

तैसें नव्हे नाम सर्वत्र वरीष्ठ ।
तेथें कांहीं कष्ट न लागती ॥२॥

अजपा जपणें उलट प्राणाचा ।
तेथेंहि मनाचा निर्धार असे ॥३॥

ज्ञानदेवा जिणें नामेंविण व्यर्थ ।
रामकृष्णीं पंथ क्रमियेला ॥४॥

 

२४.   जप तप कर्म क्रिया नेम धर्म ।
सर्वांघटीं राम भाव शुद्ध ॥१॥

न सोडी हा भावो टाकी रे संदेहो ।
रामकृष्ण टाहो नित्य फोडी ॥२॥

जाति वित्त गोत कुलशील मात ।
भजकां त्वरीत भावयुक्त ॥३॥

ज्ञानदेवा ध्यानीं रामकृष्ण मनीं ।
वैकुंठभुवनी घर केलें ॥४॥

 

२५.   जाणीव नेणीव भगवंतीं नाहीं ।
हरि‌उच्चारणीं पाही मोक्ष सदां ॥१॥

नारायण हरि उच्चार नामाचा ।
तेथें कळिकाळाचा रीघ नाहीं ॥२॥

तेथील प्रमाण नेणवें वेदांसी ।
तें जीवजंतूंसी केंवी कळे ॥३॥

ज्ञानदेवा फळ नारायण पाठ ।
सर्वत्र वैकुंठ केलें असे ॥४॥

 

२६.   एक तत्व नाम दृढ धरीं मना ।
हरीसी करुणा ये‌ईल तुझी ॥१॥

तें नाम सोपें रे राम-कृष्ण गोविंद ।
वाचेसी सद्गद जपा आधीं ॥२॥

नामापरतें तत्त्व नाहीं रे अन्यथा ।
वायां आणिका पंथा जाशील झणीं ॥३॥

ज्ञानदेवा मौन जप माळ अंतरी ।
धरोनी श्रीहरि जपे सदां ॥४॥

 

२७.   सर्व सुख गोडी साही शास्त्रें निवडी ।
रिकामा अर्धघडी राहूं नको ॥१॥

लटिका व्यवहार सर्व हा संसार ।
वायां येरझार हरिवीण ॥२॥

नाम मंत्र जप कोटी जा‌ईल पाप ।
रामकृष्णीं संकल्प धरुनि राहें ॥३॥

निजवृत्ति हे काढी सर्व माया तोडी ।
इंद्रियां सवडी लपू नको ॥४॥

तीर्थी व्रतीं भाव धरी रे करुणा ।
शांति दया पाहुणा हरि करी ॥५॥

ज्ञानदेवा प्रमाण निवृत्तिदेवीं ज्ञान ।
समाधि संजीवन हरिपाठ ॥६॥

 

२८.  नामसंकीर्तन साधन पैं सोपें ।
जळतील पापें जन्मांतरी ।।१।।

न लागती सायास जावें वनांतर ।
सुखें येतो घरा नारायण ।।२।।

ठायीचं बैसोनि करा एक चित्त ।
आवडी अनंत आळवावा ।।३।।

रामकृष्णहरी विठ्ठल केशवा ।
मंत्र हा जपावा सर्वकाळ ।।४।।

यावीण असतां आणिक साधन ।
वाहातसें आण विठोबाची ।।५।।

तुका म्हणे सोपें आहे सर्वाहूनी ।
शहाणा तो धणी घेतो येथें ।।६।।

 

१. देवाचिये द्वारीं उभा क्षणभरी ।
तेणें मुक्ति चारी साधियेल्या ।।१।।

हरी मुखें म्हणा हरि मुखें म्हणा ।
पुण्याची गणना कोण करी ।।२।।

असोनि संसारीं जिव्हे वेगु करीं ।
वेदशास्त्र उभारी बाह्य सदा ।।३।।

ज्ञानदेव म्हणे व्यासाचिया खुणा ।
द्वारकेचा राणा पांडवा घरीं ।।४।।

 

भजन : ज्ञानेश्वर माऊली | ज्ञानराज माऊली तुकाराम ||

 

 

= गुरुपरंपरेचे अभंग =

१. सत्यागुरुरायेन कृपा मज केली ।
परि नाहीं घडली सेवा कांही ।।१।।

सांपडविलें वांटे जातां गंगास्नान ।
मस्तको तो जाणा ठेविला कर ।।२।।

भोजन मागती तूप पावशेर ।
पडिला विसर स्वप्नामाजीं ।।३।।

काय कळे उपजला अंतराय ।
म्हणोनियां काय त्वरा झाली ।।४।।

राघव चैतन्य केशव चैतन्य ।
सांगितली खूण मालिकेची ।।५।।

बाबाजी आपुलें सांगितलें नाम ।
मंत्र दिला रामकृष्णहरी ।।६।।

माघ शुद्ध दशमी पाहुनि गुरुवार ।
केला अंगीकार तुका म्हणे ।।७।।

 

२. माझियें मनींचा जाणोनियां भाव ।
तो करी उपाव गुरुराव ।।१।।

आवडीचा मंत्र सांगितला सोपा ।
जेणें नोहे गुंफा कोठें काहीं ।।२।।

जाती पुढें एक उतरले पर ।
हा भवसागर साधुसंत ।।३।।

जाणत्या नेणत्या ज्या जैसी आवडी ।
उतार सांगडी तापे पेटे ।।४।।

तुका म्हणे संती दाखवीला तारू ।
कृपेचा सागर पांडुरंग ।।५।।

 

३. घालुनिया भर राहिलों निश्चिंती ।
निरविले संतीं विठोबासी ।।१।।

लाऊनियां हात कुरवाळीला माथा ।
सांगितली चिंता न करावी ।।२।।

कटीकर समचरण साजिरे ।
राहिला भीवरे तीरिं उभा ।।३।।

खुंटले सायास आणिक या जीव ।
धरिले केशवा पाय तुझे ।।४।।

तुज वाटे आतां टेन करिन अनंता ।
तुका म्हणे संता लाज माझी ।।५।।

 

४. माझ्या विठोबाचा कैसा प्रेमभाव ।
आपणचि देव होय गुरु ।।१।।

पढिये देहभाव पुरवीं वासना ।
अंतीं तें आपणापाशी न्यावें ।।२।।

मागें पुढें उभा राहे सांभाळीत ।
आलीया आघात निवाराया ।।३।।

योग क्षेम त्याची जाणें जडभारी ।
वाट  दावी करीं धरुनियां ।।४।।

तुका म्हणे नाहीं विश्वास ज्या मनीं ।
पाहावें पुराणीं विचारूनि ।।५।।

 

५.  आदिनाथ उमा बीज प्रगटले ।
मच्छिंद्रा लाधले सहजस्थिति ।। १ ।।

तेची प्रेममुद्रा गोरक्षा दिधली ।
पूर्ण कृपा केली गहिणींनाथा ।। २ ।।

वैराग्ये तापला सप्रेमे निमाला ।
ठेंवा जो लाधला शांती सुख ।। ३ ।।

निर्द्वंद्व निसंक विचारता मही ।
सुखानंद र्‍हदयि स्थिरावला ।। ४ ।।

विरक्तीचे पात्र अन्वयाचे मुख ।
येउनि सम्यक अनन्यता ।। ५ ।।

निवृत्ती गहिनी कृपा केली पूर्ण ।
कुळ हे पावन कृष्ण नामे ।। ६ ।।

 

६.  आदिनाथ गुरु सकळ सिद्धांचा ।
मच्छिंद्र तयाचा मुख्य शिष्य ।। १ ।।

मच्छिंद्राने बोध गोरक्षाशी केला ।
गोरक्ष ओळला गहिणीप्रति ।। २ ।।

गहिनी प्रसादे निवृत्ती दातार ।
ज्ञानदेवा सार चोजविले ।। ३ ।।

 

७.   अवघेचि त्र्येलोक्य आनंदाचे आता ।
चरणी जगन्नाथा चित्त ठेले ।। १ ।।

माय जगन्नाथ बाप जगन्नाथ ।
अनाथाचा नाथ जनार्दन ।। २ ।।

एका जनार्दनी एकपणे उभा ।
चैतन्याची शोभा शोभतसे ।। ३ ।।

 

८.  अवघाचि-संसार सुखाचा-करीन ।
आनंदे-भरीन तिन्ही-लोक ।।१।।

जाईन गे माये तया पंढरपुरा ।
भेटेन माहेरा आपुलिया ।।२।।

सर्व सुकृताचे फळ नि लाहीन ।
क्षेम मी देईन पांडुरंग ।।३।।

बाप रखुमादेवीवरु विट्ठलाची भेटी ।
आपुल्या सेवेसाठी करुनि ठेला ।।४।।

 

श्रीगुरू सारिखा असता पाठीराखा |
इतरांचा लेखा कोण करी || १ ||

राजयाची कांता काय भीक मागे ।
मनाचियां जोगे सिद्धी पावे ॥२॥

कल्पतरु तळवटीं जो कोणी बैसला ।
काय वाणी त्याला सांगिजो जी ॥३॥

ज्ञानदेव म्हणे तरलों तरलों ।
आतां उद्धरिलों गुरुकृपे ॥४॥

 

इवलेंसे रोप लावियलें द्वारी ।
त्याचा वेलु गेला गगनावेरी ॥१॥

मोगरा फुलला मोगरा फुलला ।
फुलें वेंचितां बहरू कळियांसी आला ॥२॥

मनाचिये गुंती गुंफियेला शेला ।
बाप रखुमादेविवरी विठ्ठलें अर्पिला ॥३॥

 

भजन : ज्ञानेश्वर माऊली | ज्ञानराज माऊली तुकाराम ||

 

विनंतीचे अभंग ||

१. कृपाळू सज्जन तुम्ही संतजन । हेचि कृपादान तुमचे मज ।।१।।

आठवण-तुम्ही द्यावी-पांडुरंगा ।
कीव-माझी सांगा-काकुलती ।।२।।

अनाथ अपराधी पतीत आगळा ।
परी पायावेगळा नका करू ।।३।।

तुका म्हणे तुम्ही निरविल्यावरी ।
मग मज हरी उपेक्षिणा ।।४।।

२. बोलिले लेकुरे ।
वेडी वाकुडी उत्तरे ।। १ ।।

करा क्षमा अपराध ।
महाराज तुम्ही सिद्ध ।। २ ।।

नाही विचारला ।
अधिकार म्या आपुला ।। ३ ।।

तुका म्हणे ज्ञानेश्वरा ।
राखा पाया पै किंकरा ।। ४ ।।

३. झाले समाधान ।
तुमचे देखिले चरण ।। १ ।।

आता ऊठावेसे मना ।
येत नाही नारायणा ।। २ ।।

सुरवाडीकपणे ।
येथे सापडले केणे ।। ३ ।।

तुका म्हणे भोग  ।
गेला निवारला लाग ।। ४ ।।

४.करुणी आरती ।
चक्रपाणी ओवाळीती ।। १ ।।

आजी पुरले नवस ।
धन्य काळ हा दिवस ।। २ ।।

पहा ओ सकळा ।
पुण्यवंता तुम्ही बाळा ।। ३ ।।

तुका वाहे टाळी ।
उभा सन्निध जवळी ।। ४ ।।

५. प्रेम सप्रेम आरती ।
गोविंदाते ओवाळीती ।। १ ।।

धन्य धन्य ते लोचन ।
नित्य करिती अवलोकन ।। २ ।।

बाळा पौढा आणि मुग्धा ।
ओवाळिती परमानंदा ।। ३ ।।

नामा म्हणे केशवाते ।
देखोनि राहिलो तटस्थे ।। ४ ।।

 

पांडुरंगाची आरती

युगे अठ्ठावीस विटेवरी ऊभा ।
वामांगी रखुमाई दिसे दिव्य शोभा ।

पुंडलिकाचे भेटी परब्रह्म आलें गा ।
चरणी वाहे भीमा उद्धारी जगा ।।

जय देव जय देव जय पांडुरंगा ।

रखुमाईवल्लभा राईच्या वल्लभा पावे जिवलगा ।।धृ. ।।

तुळसी माळा गळा कर ठेवुनी कटी ।
कांसे पीतांबर कस्तुरी लल्लाटी ।

देव सुरवर नित्य येती भेटी ।
गरूड हनुमंत पुढे उभे राहती ।। जय देव ।।

आषाढी कार्तिकी भक्तजन येती ।
चंद्रभागेमध्यें स्नाने जे करिती।।

दर्शनहेळामात्रें तया होय मुक्ती।
केशवासी नामदेव भावे ओंवळिती।।जय देव जय देव ।।

 

ज्ञानराजा आरती 

आरती ज्ञानराजा | महाकैवल्यतेजा |
सेविती साधुसंत || मनु वेधला माझा || आरती || धृ ||

लोपलें ज्ञान जगी | हित नेणती कोणी |
अवतार पांडुरंग | नाम ठेविले ज्ञानी ||  आरती || धृ ||

प्रकट गुह्य बोले | विश्र्व ब्रम्हाची केलें | रामजनार्दनी |पायी मस्तक ठेविले | आरती ज्ञानराजा |महाकैवल्यतेजा || सेविती ||

 

संत तुकाराम महाराज आरती

आरती तुकारामा | स्वामीसद्गुरुधामा |
सच्चिदानंद मूर्ती | पायी दाखवीं आम्हां || धृ ||

राघवें सागरांत | जैसे पाषाण तारिले |
तैसे हे तुकोबाचे | अभंग उदकीं रक्षिले | आरती || १ ||

तुकितां तुलनेसी | ब्रम्ह तुकासी आलें |
म्हणोनी रामेश्वरें | चरणी मस्तक ठेविलें || आरती तुकारामा || २ ||

 

घालीन लोटांगण, वंदीनचरण।डोळ्यांनीपाहीनरुपतुझें। प्रेमेंआलिंगन, आनंदेपूजिन।भावेंओवाळीन म्हणेनामा।।

त्वमेवमाताचपितात्वमेव।त्वमेवबंधुक्ष्च सखात्वमेव।त्वमेवविध्याद्रविणं त्वमेव। त्वमेवसर्वंममदेवदेव।।

कायेनवाचामनसेंद्रीयेव्रा,बुद्धयात्मनावाप्रकृतिस्वभावात।
करोमियध्य्तसकलंपरस्मे, नारायणायेति समर्पयामि।।

अच्युतंकेशवं रामनारायणं कृष्णदामोदरं वासुदेवं हरिम।

श्रीधरं माधवंगोपिकावल्लभं, जानकीनायकं रामचंद्रभजे।।४।।

हरेरामहरेराम, रामरामहरेहरे।

हरेकृष्णहरेकृष्ण, कृष्णकृष्णहरेहरे।

 

।। पसायदान ।।

आतां विश्वात्मके देवे, येणे वाग्यज्ञे तोषावे,

तोषोनि मज द्यावे, पसायदान हे ||१||

जे खळांचि व्यंकटी सांडो, तया सत्कर्मी रती वाढो,

भूतां परस्परे जडो, मैत्र जीवांचे ||२||

दुरितांचे तिमिर जावो, विश्व स्वधर्म सूर्ये पाहो,

जो जे वांछील तो ते लाहो, प्राणिजात ||३||

वर्षत सकळ मंडळी, ईश्वरनिष्ठांची मांदियाळी,

अनवरत भूमंडळी, भेटतु भूता ||४||

चला कल्पतरूंचे आरव, चेतनाचिंतामणींचे गाव,

बोलती जे अर्णव, पीयूषांचे ||५||

चन्द्रमेंजे अलांछन, मार्तण्ड जे तापहीन,

ते सर्वाही सदा सज्जन, सोयरे होतु ||६||

किंबहुना सर्व सुखी, पूर्ण होवोनि तिहीं लोकी,

भजिजो आदिपुरुषीं, अखण्डित ||७||

आणि ग्रंथोपजिवीये, विशेषी लोकी इये,

दृष्टादृष्टविजये, होआवेजी ॥८॥

येथ म्हणे श्री विश्वेश्वरावो, हा होईल दानपसावो,

येणे वरे ज्ञानदेवो, सुखिया झाला ||९||

विश्व स्वधर्म सूर्यें पाहो